Travo

Travo

'Hé, wat heb ik jou een tijd niet gezien ... gaat het goed met je mop?'

'Met slechte mensen gaat het toch altijd goed Bep? ' lach ik. 'Maar de laatste tijd heb ik het een beetje druk gehad.'

'Rustig aan hè wijffie, het leve is ... '

'Mogge Bep.'

Ons gesprek word onderbroken door een man met een -zo te zien- zware weekendtas over zijn schouder.

'Hé Bar, ook weer 's in de buurt? Neem het invalide toilet maar, dan heb je wat meer ruimte.'

'Waar waren we gebleve?' vraagt Bep afwezig. 

'O ja, het leven is net zo druk as dat je het zelluf maakt.'

We beppen nog even door tot de deur van het invalidentoilet open zwaait. Voor ons staat een prachtige vrouw.

'Zo Bar, weer gelukt? je ziet er weer uit om door een ringetje te hale meid. 
Geef die tas maar hier schat, die zet ik zolang voor je in de kast. 

Tot straks!'

'Je mond staat open mop, zo vang je vliege.' zegt Bep als de vrouw de toiletruimte verlaten heeft.

'Sorry Bep, ik ... maar daar ging toch ...'

'Een man naar binnen? Jazeker, dat is Barry. Tenminste voordat hij zich heeft omgekleed. 

Daarna is het Barbara, voor het gemak noem ik hem Bar, want bar is 't en bar blijft 't.'

Ik kijk Bep niet begrijpend aan.

'Ach, jou kan ik het wel vertelle, jij ouwehoert 't niet verder. Bar gaat graag winkele in vrouweklere. Ze vrouw weet van niks. Hij kleed ze eige hier om, en waarom niet? Hij kan d'r niks an doen. Het is een gewoon een drang die die niet ken weerstaan. En ach, hij doet er geen mens kwaad mee. Maar ik heb wel gezegd dat ie 't gewoon tege ze vrouw mot zegge. Want dit is toch een beetje ... Uhhh, nou ja, van dat stiekeme gedoe wordt geen mens gelukkig toch?' 

Ik kan niet anders dan Bep gelijk geven.

'Zou zijn vrouw dat dan niet allang door hebben Bep? Zoiets moet je toch merken?' 

'Tja meid, dat denk ik dus ook. As ze een nieuwe jurk an hebt kijkt ie d'r toch heel anders tegen an? Ja toch, niet dan? As die vrouw nou écht van hem houdt hè, dan neemt ze dat toch op de koop toe? Hij heb ze eige toch ook niet gemaakt. Zou jij d'r moeite mee hebben?"

"Geen idee Bep, ik heb er nooit zo over nagedacht. Je houdt inderdaad van de persoon, maar het lijkt me toch wel even slikken."

'Mij zou 't niet uitmake, 't is toch ook oneerlijk verdeeld? Wij vrouwe kenne een lange broek of platte schoene an. We kenne een kort koppie late knippe. Maar een vent met rok, hakke en lange hare vinde we gek. Nou, ik heb liever een verzorgde vrouw naast me dan een slonzige vent. En zolang alles d'r nog op en an zit, zie ik het probleem niet. Geen gezeik as je een keer een nieuwe rok of schoene koopt. Je bent helemaal spekkoper as je toevallig dezelfde maat heb.

Kijk meid, je kan het leve net zo moeilijk of makkelijk make as je zelf wil. Je mot 't geluk soms een beetje afdwinge. Leve en late leve, daar gaat het om in 't leve.

Puntje februari 2015

Lift

"Hoi moppie, ik heb je toch wel 's verteld dat ik elke week ga sjoele hé? Nou en daar pak ik dan altijd de lift. Het zijn maar twee verdiepinge, maar toch, vanwege me rotte knieën, nou ja, afijn.

Afgelope week  stap ik same met Annie en Trees - die sjoele ook- diezelfde lift in. De eerste verdieping, nog niks an de hand. Maar tusse de eerste en de tweede zei die, doe het zelluf. Hij stierf in schoonheid zeg maar. Eerst stonde we mekaar nog een beetje onnozel an te kijke en Annie begon een beetje zenuwachtig te giechele.

Maar toen we besefte dat er geen beweging meer in zat, krege we toch wel de rotzenuwe. Ik geef een hengst op de alarmknop, maar lou loene. Effe gewacht, maar niks.

Nou meide, dat wordt een nachie overblijve zeg ik nog droog. An kon d'r wel om lache, maar Trees werd steeds stiller. Dus ik maak nog een geintje. Ken jij lang je adem in houwe Trees? want de zuurstof raakt strakkies op.

Ze trok spierwit weg. Ik ben een beetje claustrofobisch, zegt de schlemiel.
Ach kind, ken je dat ook schrijve? vraag ik nog. Tja, een geintje mot kenne toch?Maar ik kijk nog 's naar dat smoel en 't was menens. 't Zweet parelde op d'r voorhoofd.
Kind, denk an je hart, zeg ik nog.

Nou dat had ik beter niet kenne zegge. Kompleet in paniek. Ze was d'r hart medicijne vergete.

Annie kreeg een lachstuip, helemaal hysterisch. Nou zie je wel 's in films dat je ze dan een harde klap in hun gezicht mot geve. Maar ik had me ring van tante Jans om -een errufstuk- en daar zit een knoepert van een zirkonia in. Een diamant kon die ouwe niet betale. Afijn, als ik d'r daar een hengst mee had verkocht, was het een bloedbad geworden.

Dus ik hield me eige in. En of de duvel d'r mee speelt, ik krijg me toch ineens een hoge nood. Altijd as ik niet kan, dan mot ik. En as klap op de vuurpijl kreeg ik ter plekke een visioen dat ik Trees an het reanimere was. Dus ik had d'r genoeg van. Met An d'r mobieltje heb ik 112 gebelt. 

Wil u de politie, ambulance of brandweer? vraagt dat mens.

Nou, d'r is geen moord gepleegd - nog niet - dus doe maar de brandweer. 

Annie heb wat met uniforme, dus die trok meteen d'r rok een stukkie omhoog. Of die spuitgaste op haar ouwe knokige knietjes zitte te wachte. Afijn, effe later werde we eindelijk één voor één door die knape uit de lift geheze. Annie ging nogal moeizaam vanwege d'r omhoog gekrope rok en d'r stomme gegiechel. Bijna had ik d'r alsnog een hijs voor d'r treiter verkocht. En eenmaal buite had Trees me toch ineens weer een praatjes. Een zwak hart, maar nie heus!"

"Maar gelukkig is het goed afgelopen

hé Bep?" 

"Zeker mop, maar mij krijge ze met geen tien paarde meer in die lift, laat staan met twee van die vervelende ouwe wijven!" 

Puntje februari 2015

Malle eppies

Malle eppies

'Hallo Bep'
Bep is druk in de weer met een mobieltje en lijkt me niet op te merken.
'Hallo Bep' zeg ik nog iets harder.

'O, hallo schat, sorry maar ik was effe druk met me telefoon.
Mooi ding hé? Hij was eerst van me nichie maar ze kocht een nieuwe en toen mocht ik deze van haar hebbe. Nou had ik natuurlijk wel een mobieltje, maar daar kon ik alleen maar mee belle.
Maar met die nieuwe dinge ken je alles hé.
Eerst wilde ik d'r niet an, maar nou zou ik hem toch niet meer wille misse.'

Bep glundert, ze is duidelijk in haar nopjes met haar nieuwe aanwinst.
'En d'r zitte allemaal eppies in.'
'Eppies?'
'Ja, eppies, ook spelletjeseppies. Kijk dan, ken je dit spelletje? Ik ben d'r helemaal verslaafd an.'
'Candy Crush, god bewaar me, nee daar ben ik mee gestopt Bep, valt geen eer aan te behalen.'
'En whatsupp heb ik ook.'
'Whatsupp? ...... 'oh, whatsapp.'
'Ja, dat zeg ik, kijk mop, je kan er ook mee goochele.
D'r zit een complete encyclopie in, dat ze dat allemaal in zo een klein telefoontje kenne proppe he?'

Bep kijk me doordringend aan, dan schieten haar wenkbrauwen plotseling vragend omhoog.
'Wat zou jij nou 's graag wille wete?'
'Uh, nou daar overal je me een beetje mee Bep.'
'Overval ...  kijk ik goochel overval en mot jij 's kijke wat ik an informatie krijg.
Het laatste nieuws, compleet met plaatjes. Dat is toch niet te bevatte?
Dat had ik as kind nooit durve drome.
Kijk en dan heb ik ook nog een eppie die me waarschuwt dat ik mot drinke.
Ja water hé, want dat schijn ik dus veel te weinig tot me te neme.
En een eppie van het openbaar vervoer, nou dat is zeker nooit weg.

Ik heb zelfs zo een mal eppie die me verteld waar ik een openbaar toilet kan vinde.'
Bep knikt zelfvoldaan en geeft me een vette knipoog. ' Mijn toilette staan d'r ook bij.'
En ik heb ook nog een mal fotoeppie, die is leuk. Daar kan ik foto's mee versiere.
Kom op,  lach 's effe naar tante Bep ...'

'Nee Bep, alsjeblieft, ik ben niet echt fotogeniek. Op foto's sta ik altijd als een grazende koe, of als een grijnzende trol.'
'Kom op, niet zo kinderachtig. Kijk 's  naar 't vogeltje, see tjiessss!!!'
Voor ik er op bedacht ben neemt Bep een foto.
'Zo, effies kijke of ie gelukt is.'
Mijn gevoel van eigenwaarde bereikt een dieptepunt als Bep zegt, 'verrek mop, je hebt helemaal gelijk, dat ziet er echt niet uit. Zal ik 's effe kijke of ik d'r nog wat moois van ken make met mijn malle eppie?'
'Maak jij d'r maar iets moois van Bep,' zucht ik als ik met mijn staart tussen de benen wil afdruipen naar het vrijgekomen toilet.

Maar mijn gekrenkte trots moet nog even geduld hebben. Bep trekt me aan mijn mouw terug.
'O schat, wacht effe,'
'Zou jij effe mijn nichie voor me kenne belle.'
Ik kijk Bep niet begrijpend aan als ze mij haar mobiel in mijn handen duwt.

'Tja, al die eppies op je mobiel zijn natuurlijk hartstikke leuk, maar ik heb geen idee hoe ik er mee mot belle.'

© Ingrid Punt maart 2014

'

Poppesnor

Poppesnor

'Hé Bep, waar heb jij de hele week uitgehangen?' 

'Och schat, heb je me gemist? Ik was lekker met de sjoelclub een paar dagen naar België."

'Goh Bep, wat gezellig, heb je een beetje mooi weer gehad?'

'Nou an het weer heb 't niet gelege en an 't gezelschap ook niet.
Lekker weer, mooi hotel, alleen de terugreis viel een beetje in 't water.
We hadde toch een stuk sjacherijn as chauffeur. Zo een afgekeurde politieagent.
Ik zag 't al meteen an die kop van 'm, kon geen lachie af.
Zodra we de bus instapte begon ie al.

We mochte niet zinge, want dan kon hij ze eige niet op de weg concentrere.
We mochte niet snoepe, want dan zat hij met de rotzooi.
En as klap op de vuurpijl had ie het toilet afgeslote met een touwtje, want hij had geen tijd gehad om 't water an te vulle. Ik vraag nog an die hangsnor, hoe motte we dan plasse as we motte?
Nou dan moste we maar een vinger opsteke, dan zou ie wel stoppe.

Afijn, we ware koud onderweg, toen kreeg tante Truus al hoge nood.
Ze zit an de plaspille vanwege d'r dikke voete, dus ik loop naar vore.
Hallo meneer de chauffeur, kan u effe stoppe? want me vriendin heb hoge nood.
Nou voorlopig ware we nog niet bij een parkeerplaats, dus ze most 't maar effe ophouwe van die gladjakker. Ik zeg nog, nou snorremans, dat wordt straks dweile hoor.
Maar die tweederangs piloot negeerde me gewoon. 

Ik denk ... jij bent mijn, want me blaas begon ook al op te spele.
Ome Sjaak - een ouwe baas van zesentachtig- zat ook al te wiebele op ze stoel, dus ik vond 't wel welletjes.
Ik heb dat touwtje losgeknoopt -ben ik goed in- en ja hoor, als d'r één zeikerd over de dam is volge d'r meer natuurlijk. Het is net as met gape, wanneer d'r één mee begint motte ze allemaal.
Nou, hij heb 't gewete. We hebbe d'r met ze alle flink gebruik van gemaakt, een complete Tsunamie was 't. Die kop van die snor werd steeds rooier.

Tja, eige schuld, dikke bult. Toen de bus stopte heb ik die poppesnor een euro in zijn hande gedouwd.
Ik zeg, hier jonge, omdat we van je toilet gebruik mochte make. Koop er maar wat moois voor, maar niet alles in een keer op make hé?  Woest was ie ...... '

Bep kijkt me triomfantelijk aan, 'ja, dat was geniete, ik kijk nou al weer uit naar me volgende uitje.'



© Ingrid Punt maart 2013

Klaagmuur

Klaagmuur

'Ik voel me soms net de klaagmuur. Kind wat kunne sommige mense zeike.
En 't ljjkt wel of het steeds erger wordt.
Elke zaterdag heb ik zo'n klier op me lip die heeft 't zeure en zeike echt uitgevonde. Een azijnpisser eersteklas. Over d'r kindere, de huur, 't weer, d'r man, d'r zieke lijf. Noem maar op.
Alles geeft wel een rede om gal te spuie.
Hoe was het ook alweer... pochers geen brood en klagers geen nood? ...
Maar van de week had ik d'r mooi tuk.'

'Ze komt an lope met d'r pols in het verband. Zo Babs -want zo heet ze- zo Babs, ben je weer naar vioolles geweest? ... Tja, ik denk ik begin maar met een geintje, dan neem ik haar misschien de wind uit de zeile. Maar daar krijg ik me toch een gejeremejee over me heen.
Nou moet jij 's effe kijke mop.'

Ze schuift haar gepermanente lok opzij en laat me haar voorhoofd zien. Nou maakt Bep daar wel vaker een gewoonte van, maar ik vraag schaapachtig, 'Wat moet ik zien Bep?'
'Staat daar therapeut of psych?'
'Nou nee.'
'Precies, maar denk je dat Babs zich daar wat van aantrekt?
Nee hoor, ze had zo slecht geslapen, want d'r arm deed zo zeer. Ze was over de kat gestruikeld. Dat beest heb 't vast expres gedaan, want die kon die zure kop natuurlijk ook niet meer aanzien.
O, ze had zo een pijn.

Dus ik zeg ... nou Babs, ik hoop voor jou dat het zakt. Had je die verbaasde kop motte zien.
Dat 't zakt? vraagt ze met die lijzige stem van d'r ... ja, zeg ik, dan kan je het uitsch...
'Hallo meneer, u gaat verkeerd hoor dat is de dames!'

© Ingrid Punt maart 2014

Of je worst lust

Of je worst lust...

'Hoe is het met je Bep, weer helemaal hersteld?'

Na haar glijpartij heb ik Bep nog maar sporadisch gesproken. 

'Prima meid, ik mag weer alles ete en ik mag ook weer piano spele van de dokter.'

'Speel jij pia ......' 

Bep's gegier doet me realiseren dat ze me weer aardig in de tang heeft.

'Nee lieverd, natuurlijk speel ik geen piano, maar volgens me huisarts mag het wél weer.'

Bep hikt nog even na en snuit haar neus - die meteen flink gaat glimmen- als er een vrouw met een wandelwagen de toiletruimte binnen komt. Het kleine meisje in de wandelwagen heeft een papieren zak van de Hema in haar kleine knuistjes. Moeder legt een muntje op het schoteltje en Bep wijst haar een vrij toilet. 

'Wij passe wel effe op de kleine meid hoor' zegt Bep als ze de deur achter de vrouw sluit. 

'Zo mop, wat heb je daar voor lekkers?' 

Het meisje lacht haar twee voortandjes bloot en schudt als antwoord de papieren zak flink heen en weer. 

Nog voor Bep er een stokje voor kan steken valt er een grote rookworst uit, op de stenen vloer.

Ik trek een vies gezicht als Bep de worst weer terug in het gekreukelde zakje frommelt. 

'Je kan hier van de vloer ete hoor schat,' zegt ze meer tegen mij dan tegen de kleine meid.

'Heb jij lekker worst van mamma gekrege?' vraagt Bep met een hoog stemmetje aan de peuter. 

Deze lacht nogmaals verlegen en trekt onbeholpen de rookworst weer uit het inmiddels gescheurde zakje. 

'Hm, zo lekker,' zegt Bep terwijl ze ter bevestiging met haar hand langs haar wang zwaait. 

'Neem maar een lekker hapje.'

'Ik weet het niet hoor Bep,' val ik haar in de rede, 'maar volgens mij is het niet de bedoeling dat die kleine die hele worst weg werkt. Kijk naar het formaat, volgens mij is hij voor vanavond bij de stamppot.'  

'Waarom laat ze die kleine er dan mee spelen? dan moet ze maar hebben ook.'

Ik weet er niets meer tegen in te brengen en Bep gaat onverschrokken verder.

'Lekker hé moppie, hap, hap, hap ... daar word je groot en sterk van.'

De kleine meid zet haar vlijmscherpe nieuwe voortandjes aan de zijkant van de worst, het vet druipt langs het peuterkinnetje. De vette traktatie valt niet echt in de smaak bij de kleine want ze gruwelt, en spuugt de fijngemalen stukjes worst op de glimmende tegelvloer van Bep. 

Deze kijkt quasi  geschrokken ... 'Och, wat doe je nou schat, je moet wel je mondje leeg eten hoor.
Neem nog maar een lekker happie worrrst.'

'Whost', zegt de kleine en kijkt met een triomfantelijke blik naar Bep. 

'Wat zeg je  ... whost? Nee worst, zeg tante Bep maar na... worrrst,'

'Whostt' zegt de kleine verlegen.

'Nee, worrrrsttt' articuleert Bep nogmaals.

De kleine schatert en zet nogmaals baldadig haar tandjes in de moddervette rookworst.  

Onder de aanmoedigende woorden van Bep knaagt ze driftig door, tot uiteindelijk de worst in twee gehavende stukken breekt. Net op dat moment komt moeder het toilet uit en kijkt geschrokken naar haar dochtertje die nu met een verbaasde blik de stukken worst zit te ontleden. Bep probeert een gierende schaterlach te onderdrukken. 

'O, Mereltje, maar dat was niet de bedoeling,' zegt de vrouw ontdaan. 

'Mereltje had honger denk ik,' oppert Bep droog.

'Worrrstttt,' zegt de kleine met een trotse blik naar haar moeder.'

'Wat zeg je daar?' vraagt moeder verbaast.

'Of je worst lust' zegt Bep, terwijl ze in haar eigen lach dreigt te stikken.

Met haar doekje in de aanslag duikt ze proestend het toilet in. Waar ze zich nog zeker een minuut of tien gierend schuil heeft gehouden. 

© Ingrid Punt februari 2014

Rollade

Rollade

"Morgen ben ik wat later hoor mop, ik moet eerst boodschappe doen voor de Bingo.
Ze zijn door de prijze heen.
Tja, ome Jan doet altijd de booschappe hé, maar die is voorlopig effies klaar met bingo."
Bep kijkt me met een verontschuldigende blik aan.

"Klaar met bingo, hoezo Bep?"
Bep's ogen beginnen te glimmen.
"O meid, het is zielig voor ome Jan, maar ik heb gistere toch zo gelache, daar kan ik weer maande op tere."
Ze kijkt me aan alsof ze niet kan wachten met haar relaas.
Niet dat Bep mijn goedkeuring nodig heeft, want vertellen doet ze het toch wel.
"O ja Bep? vertel."

"Nou het was gistere zo druk met bingo. Daar kan ome Jan -hij roept ook de nummertjes om- niet zo goed tege. Een zenuwelijer eersteklas. Maar hij ging lekker, de ene na de andere prijs ging er uit.
Er stond nog een fles advocaat en er lag nog een mooie grote varkensrollade.
Ik zat te spinse op die rollade, want advocaat heb ik genoeg in huis. Uiteindelijk had ik nog maar één nummertje nodig. Hoor ik in ene iemand met een Duits accent "Bingooo!" roepe.
Ja hoor, Antje. Ze komt uit Beiere, woont hier al jaren en een aasgier eerste klas.
Vierentachtig en slecht ter been, maar daar was weinig van te merke. Ze rent naar vore, duwt Jan d'r kaart onder ze neus en trekt meteen die rollade van tafel met d'r inhalige, Beierse graftengels.
Afijn, Jan kijkt grondig d'r kaart na - effe had ik nog de stille hoop dat ze het fout had- maar an d'r oge en gehoor mankeert nog niks. Goedgekeurd! roept Ome Jan. Wil je dat flessie advocaat of de rollade? vraagt ie nog uit goed fatsoen, maar die rollade had ze allang in d'r hongerige handtas gepropt.
Nou en toen begon het gelazer.

Opeens had ze d'r eige weer bedacht. Van schweinebraten kreeg ze ausschlag. Of ze hem mocht ruile für ein hunn.  Ik zag die ouwe al geërgerd kijken. Een hunn? we hebbe geen hunn. Een varkensrollade of een fles advocaat, kieze of dele. Afijn, ze druipt af naar d'r stoel. Ineens ging het lope weer een stuk moeilijker... gewoon effe zielig doen hé.
Jan gaat weer door met ze nummertjes omroepe.
Staat ze ineens weer op, strompelt terug naar de tafel, of ze hem toch nog kon ruile. Ochse was ook goed. Jan ze kop werd vuurrood, stond ze eige vreselijk te verbijte. Hij heb last van ze rikketik hé, dus ik was al een beetje pages. Antje bleef maar drale met die handtas onder d'r arm geklemd. Maar Jan,  ijzere Hein, deed net of ze lucht was en ging gewoon door.

Tien! roept ie, ja hoor, ik had eindelijk bingo. Dus ik stiefel naar vore en geef me kaart af.
Ach met een fles advocaat kan ik nog wel iemand anders gelukkig make.
Maar Antje duwt die rollade weer onder die ouwe ze neus.
Nou wilde ze 'm weer ruile voor die fles advocaat.
Ik denk, al zal ik motte sterve, nou douw je die rollade maar ergens waar de zon niet schijnt.
Zie ik ineens ome Jan naar ze borst grijpe. Ik denk, daar gaat die ouwe ... de pijp uit.
Maar hij haalt diep adem en begint me toch tege Antje te schreeuwe...

"En nou weg weze met je rollade of ik bega een ongeluk!"
Nou, ik heb Antje nog nooit zo snel de kuielatte zien neme.
Jan, helemaal over de rooie, hij had zeker een half uur nodig om bij te komme.
Die fles advocaat heb ik maar an hem gegeve... arme ouwe ziel.

"En hebben jullie nog iets van Antje gehoord Bep?" vraag ik nieuwsgierig,
"Antje? ... Ik hoop dat ze flink ausschlag krijgt."

© Ingrid Punt februari 2014